13.

Ważna notka pod rozdziałem! Przeczytaj!!!

Leondre:
Stałem przed drzwiami pokoju Łucji. Głośno przełknąłem ślinę i zapukałem. Po chwili milczenia doczekałem się odzewu.
- Proszę- usłyszałem cichy i smutny głos dziewczyny.
Wszedłem do środka.
- Hej- zacząłem nie pewnie.
- Leondre? Co ty tutaj robisz? Myślałam, że nie masz ochoty ze mną rozmawiać- powiedziała z wyrzutem.
- To nie tak- wyjaśniłem.
- A jak?- podniosła głos- Przestajesz się do mnie odzywać, jakbym ci coś zrobiła. Jak ja mam się wtedy czuć? 
- Wiem. Przepraszam. Po prostu mam zły dzień.
- I to wszystko?- uniosła brew.
- Nie- westchnąłem- kiedy stałem obok ciebie, poczułem się dziwnie, jakby coś odebrało mi głos. Ja nie wiem co się stało- zakończyłem.
- A ja poczułam się jakbyś mnie olewał. 
- Wiem. Przykro mi- podszedłem do niej i odwróciłem w swoją stronę- Wybaczysz mi?- spojrzałem w jej oczy. 
- Powiedz mi dlaczego ja nie potrafię się na ciebie gniewać?- powiedziała i mnie przytuliła:

- Sam tego nie wiem- westchnąłem.
Max:
Od zawsze czekałem na ten moment i w końcu się doczekałem. Charlotte leżała na moich kolanach:

 i mogłem ją swobodnie przytulać bez żadnych obaw.

- Max?
- Tak?
- Nie mówmy mojej mamie. Ona tego nie zaakceptuje.
- Jak sobie życzysz.
- Dziękuję- dziewczyna mocno mnie przytuliła- Wiesz chyba powinnam pogadać z Sophie. 
- Chcesz mnie zostawić?- udawałem naburmuszonego.
- Nie. Po prostu się z nią pokłóciłam. Nie mogę o niczym innym myśleć.
- No dobra, ale wrócisz do mnie?
- Oczywiście- pocałowała mnie i wyszła.
Sophie:
Byłam wściekła. Spoglądałam w sufit, kiedy usłyszałam, że ktoś wchodzi do mojego pokoju. Zobaczyłam Charlotte.
- Sophie, ja chciałam cię przeprosić- powiedziała.
- Niby za co? To ja zachowałam się jak skończona idiotka- powiedziałam z żalem. 
- Nieprawda. Proszę nie kłóćmy się- podeszła do mnie.
Bez słowa rzuciłam się jej na szyję.
- W zupełności się zgadzam.
- Muszę ci coś jeszcze powiedzieć- oznajmiła.
- Zamieniam się w słuch.
- Od dzisiaj jestem oficjalnie dziewczyną Maxa.
- To cudownie!- znowu przytuliłam siostrę- To na co ty jeszcze czekasz? Idź do niego!
- Okey- powiedziała i opuściła mój pokój.
W końcu są razem- pomyślałam.
Zabrałam z szafki telefon i wybrałam numer Damiana.
- Hej skarbie- przywitałam się.
- Hej księżniczko- odpowiedział.
- Jak u ciebie?- zapytałam.
- Smutno. Mega tęsknię.
- Ja też. To nie fair, że nie mogę cię przytulić- posmutniałam.
- Jak się tam bawisz?
- Bez ciebie gorzej niż bym mogła.
- Co u Charlotte? Trochę mi się przykszy bez tej wariatki- zaśmiał się.
- Dużo się u niej pozmieniało. Pamiętasz Maxa?
- To ten brat Łucji?
- Tak. A, więc są razem.
- Wiedziałem, że ciągnie ich do siebie- powiedział.
- Każdy to wiedział, tylko nie oni- oznajmiłam.
- Szkoda, że nie mogę jej pogratulować osobiście- westchnął.
- Jeszcze będzie okazja. Kiedy mnie odwiedzisz?- zapytałam.
- Hmm... z tym będzie ciężko. Rodzice nie zgadzają się, żebym do ciebie pojechał. Twierdzą, że to za daleko.
- To nie sprawiedliwe! Porozmawiaj z nimi jeszcze raz..
- Spróbuję. Muszę kończyć, pa.
- Cześć- westchnęłam smutno.
Łucja:
Położyłam się na łóżku. Po chwili Leo leżał obok mnie.
- Niedługo mamy koncert charytatywny- zaczął.
- Naprawdę? Gdzie?- zdziwiłam się. Nie wiedziałam o tym koncercie. W sumie dawno nie wchodziłam na żadne portale społecznościowe, co odbiło się na mojej wiedzy.
- W Londynie.
- W Londynie?- przełknęłam nerwowo ślinę.
- Tak. Pomyśleliśmy z Charlim, że pojedziecie z nami.
- Ja..- zawahałam się. Wiedziałam, że Charlotte i Sophie się na to nie zgodzą, a ja nie chciałam ich wystawić.
- Jeżeli nie chcesz to zrozumiem- posmutniał.
- Musiałabym porozmawiać z dziewczynami- wybrnęłam.
- Okey. Pogadamy z nimi. Chodź- chłopak złapał mnie za rękę. Wyszliśmy z pokoju zabierając po drodze Sophie. Nie zastaliśmy Charlotte, więc poszliśmy do pokoju Charliego:

Chłopa siedział na fotelu.

- Ktoś wie gdzie możemy zastać Charlotte?- zapytał niecierpliwie Leondre.

- Raczej nie powinniśmy jej przeszkadzać- zaśmiała się Sophie.

- Dlaczego?- zapytaliśmy równocześnie. 

- Jest ze swoim chłopakiem w jego pokoju- powiedziała rozbawiona.

- Nie wierzę!- wrzasnęłam- Są razem i ja o tym nie wiem?

- Tak bywa, kiedy przesiadujesz całe dnie u Leo- powiedziała Sophie.

- I co z tego, że są razem? Będą musieli wytrzymać. Musimy przeprowadzić teraz ważną rozmowę- powiedział Leo i wybiegł z pokoju. 

Boże Leo nie....

Max:

Charlotte leżała na moich kolanach, a ja bawiłem się jej włosami.

- Nadal nie wierzę w moje szczęście- powiedziałem.

- To uwierz, bo pomęczysz się ze mną jeszcze jakiś czas- zaśmiała się.

- Nie jesteś męcząca- oburzyłem się.

- Jeszcze zmienisz zdanie- oznajmiła.

- Nigdy- pocałowałem ją:

Nagle ktoś otworzył drzwi mojego pokoju. Speszony oderwałem się od mojej dziewczyny.

- Przepraszam, że przeszkadzam gołąbeczki- do pokoju wszedł rozbawiony Leo.

- Idiota- krzyknęła Charlotte i zabierając poduszkę z łóżka rzuciła nią w chłopaka... i trafiła.

- Auć- naburmuszył się- Porywam ci ją- podszedł do nas i złapał Charlotte za rękę.

- Nie...- jęknąłem.

- Na chwilę. Musimy poważnie porozmawiać.

- Ehhh.... no dobra- puściłem Charlotte.

Dziewczyna wstała z moich kolan i pocałowała na pożegnanie. Leo odciągnął ją ode mnie i wyszli z pokoju.. Głupek- pomyślałem.

Leondre:

W pokoju Charliego wszyscy czekali na nas niecierpliwie. Kiedy weszliśmy do środka moi przyjaciele dziwnie na mnie spojrzeli.

- Leo ty idioto!- krzyknęła Łucja.

- Co zrobiłem?- uniosłem brew.

- Jak mogłeś im przerwać- oburzyła się Sophie.

- Nie robili nic szczególnego- posłałem im chytry uśmiech i spojrzałem na Charlotte. Dziewczyna się zarumieniła. 

- Chodź i nie zwracaj uwagi na tego głupka- do Charlotte podszedł Charlie.

- Nie jestem głupi- oburzyłem się.

- Dobra. O ile wiem to nie Leo jest tematem naszej rozmowy.

- To prawda- zacząłem- Nie wiem czy wiecie, ale w weekend mamy koncert charytatywny..

- I pomyśleliśmy, że mogłybyście pojechać z nami- dokończył Charlie.

- To świetny pomysł- ucieszyła się Charlotte.

- Ale jest jeszcze coś- zaczęła nie pewnie Łucja.

Coś jest z nią nie tak.

- Co takiego?- zdziwiły się jednocześnie Sophie i Charlotte.

- Bo to jest w Londynie- powiedziała nieprzekonana. 

Spojrzałem na siostry. Wymieniły spojrzenia i posmutniały. 

- To nie jest najlepszy pomysł- powiedziała Sophie po chwili.

- Ale dlaczego?- zdziwiłem się.

- Ja nie mogę zostawić Maxa, an pewno się nie zgodzi- plątała się Charlotte.

- Muszę już iść- powiedziała Sophie.

- I ja- dodała Charlotte.

Obie wstały i wyszły.

- Co z nimi nie tak?

- Ja..- zaczęła Łucja- To ich sprawa- dziewczyna wstała i wyszła.

- Co im się stało?

- Nie wiem, ale pogadam z Sophie, a ty zajmij się Łucją- powiedział Charlie.

- A co z Charlotte?- zapytałem.

- Max- zaśmiał się.

....................................................................................................................................

No hej! Mam do was ważną sprawę- widzę, że pod rozdziałami coraz gorzej... jest krucho... A co za tym idzie? Że będę wstawiać rzadziej rozdziały, ponieważ jeśli nikt się nie stara to najwidoczniej ja też nie muszę... Kolejny miał być w czwartek, ale czy tak będzie... wątpię, wiadomo z jakich powodów. Kolejna sprawa jest taka, że zostałam wybrana do pisania ff na grupie o BAM, więc może się tak zdarzyć, że w któryś dzień nie wstawię, ale nie martwcie się- i tak jesteście najważniejsi.. I jeszcze raz dziękuję tym co mnie wspierają, motywują i komentują. Dziękuję to tyle :D

 ....................................................................................................................................