2.

Damian:
Biegłem ulicami co sił. Sophie mnie potrzebuję. Muszę do niej dotrzeć. 
W końcu zmachany dobiegłem do jej domu i zapukałem. Po chwili otworzyła mi matka Sophie. 
- Gdzie jest Sophie?- wydukałem.
- U siebie- jej mama była zdziwiona, ale usunęła mi się z drogi. Wbiegłem po schodach i bez pukania otworzyłem drzwi pokoju dziewczyny. 
- Skarbie- podszedłem do niej.
Sophie:
- Damian!- pisnęłam i rzuciłam się na chłopaka. Trwaliśmy w tym uścisku długi czas.

- Nie chcę, żebyś wyjeżdżała.

- Nie dam sobie rady bez ciebie.

- A ja bez ciebie.

Czułam ciepłe łzy spływające po moim policzku. Chciałam, żeby to był sen, żebym mogła się obudzić..

- Pamiętaj, że nieważne co się stanie zawsze będziemy razem- chłopak złapał mnie za ręce i teraz staliśmy naprzeciwko siebie.

- Dlaczego tak mówisz, kiedy wcale nie jesteś tego do końca pewien?- rzuciłam mu smutne spojrzenie.

- Jestem pewien.

- Nie wcale nie. Będą nas dzieliły kilometry i...

- Zapomniałaś?- chłopak wziął ze stolika nasze wspólne zdjęcie i zaczął czytać, a ja dołączyłam do niego.

- Forever?

- Forever.

- Together?

- Together.

- Kilometry?

- Nie istnieją.

- Bo, gdy jesteśmy razem?

- Wszystko jest możliwe.

- Kocham cię.

- Wiem to, przecież czuję to samo... 

Łzy coraz szybciej spływały po moim policzku.

- Nigdy nie zapomnę.. Będziesz mnie odwiedzał?  

- A będę mógł?

- Będziesz nawet musiał. 

- A, więc będę- mimo bólu uśmiechnęłam się na te słowa.

- Kocham cię.

- Ja ciebie też Sophie, ja ciebie też..

Charlotte:

Mój telefon zaczął wibrować. Spojrzałam na wyświetlacz. Mama.

- Zaraz wracam- opuściłam pokój Łucji i weszłam do łazienki.

- Halo?

- Charlotte gdzie jesteś?

- U Łucji.

- Rozmawiałaś z Maksymilianem?

- Tak i mam dobrą wiadomość. Łucja jedzie z nami.

- To świetnie. Przypomnij jej, że wyjeżdżamy rano o dziesiątej. 

- Przypomnę. Mamo?  

- Tak?

- Mam dla ciebie niespodziankę. 

- To nie wróży nic dobrego, ale mów.

- Max jedzie z nami. Stwierdził, że nie puści jej samej- powiedziałam od niechcenia.

- Myślałam, że on pracuję..

- Ma urlop, dlatego pojedzie z nami. Później zdecyduję czy Łucja jest na tyle odpowiedzialna by z nami zostać.

- Dobrze. Dokupię jeden bilet- mama zaśmiała się.

- Mamo, a co jeśli on zabierze Łucję? Nie chcę się z nią rozdzielać- rozpłakałam się.

- Nie martw się skarbie. Coś wymyślimy, a teraz wracaj do domu, bo nie zdążysz się spakować.

- Zaraz będę, pa- rozłączyłam się i podeszłam do umywalki. Obmyłam twarz zimną wodą i wytarłam ją ręcznikiem. Wyszłam z łazienki.

- Musze wracać. Dasz sobie radę?

- Jasne- Łucja uśmiechnęła się promiennie.

- Pamiętaj, żebyście byli u nas rano.

- Będziemy.

- To pa- przytuliłam Maxa- Widzimy się rano. Spakuj się.

- Nie pouczaj mnie młoda.

- Ktoś musi stary- uśmiechnęłam się.

- Jesteś idiotką.

- Życie misiu.. życie- posłałam mu promienny uśmiech i wybiegłam na zewnątrz.

Susan:

Odebrałam telefon od Maxa.

- Halo?

- Maksymilianie? - upewniłam się.

- Tak to ja. Chciałem porozmawiać.

- Już wiem, że jedziesz z nami, nie martw się o to. Dokupię jeden bilet.

- Szybko mnie pani rozszyfrowała. Chciałem zapytać czy to na pewno nie problem. Wiem, że Łucji bardzo zależy, ale nie mógłbym jej puścić samej. Rozumie pani?

- Nie musisz mi się tłumaczyć. Rozumiem to, ale wiem też, że Łucja nie jest jednym powodem.

- Co pani sugeruje?

- Obserwowałem cię Maksymilianie. Na pewno tęsknił byś za Charlotte- roześmiałam się.

Max:

Na słowa Susan stanąłem na baczność. Przełknąłem ślinę.

- To moja przyjaciółka. Pewnie, że bym tęsknił- spróbowałem wybrnąć.

- Dobrze. Powiedzmy, że ci wierzę- kobieta roześmiała się- Nie zapomnij być rano.

- Na pewno będziemy.
- A, więc do zobaczenia.
- Do widzenia-  rozłączyłem się i przełknąłem ślinę. Ta kobieta potrafi przyprawić człowieka o zawał...
Charlotte:
Weszłam do domu i zastałam mamę w kuchni.
- Hej skarbie- kobieta podeszła do mnie i pocałowała moje czoło.
- Hej, mamo. Gdzie Sophie?
- Nadal u siebie. Jest u niej Damian.
- Muszę z nią pogadać.
- Charlotte, nie wiem czy to jest odpowiedni moment..
- Nigdy nie będzie odpowiedniego- uśmiechnęłam się smutno i wbiegłam na górę po schodach.  Otworzyłam drzwi pokoju Sophie. Ujrzałam, oczywiście, moja siostrę i Damiana przytulonych.

  - Czemu zawsze jak tu przyjdę spotykam was wtulonych w siebie?

- Gdybyś nauczyła się pukać, to może moglibyśmy tego uniknąć- Damian zaśmiał się z goryczą.

- Sophie...

- Nie chce o tym gadać Charl.

- Ale ja chcę. Sophie sprawiasz mamie ból tym co robisz..

- Wiem. Tylko, że ja nie chce znowu wyjeżdżać..

- Zrozum, że nic ci to nie da. I tak pojedziemy. Chociaż spróbuj się ogarnąć i spakuj swoje rzeczy.

- Dobrze.. Dziękuję Charlotte.

- Chodźcie tu moje zakochańce. Wszystko się ułoży- podbiegłam do pary i wgramoliłam się pomiędzy nich. Oboje przewrócili oczami.

Boże jak ja kocham wpychać się pomiędzy nich. To moje ulubione hobby.

.........................................................................................................................

Smutne zakończenie rozdziału, ale nie martwcie się. Nie pierwsze i nie ostatnie xD. Zapraszam do czytania i do komentowania, bo z tym ostatnio słabo :/. 

.........................................................................................................................