8.

Sophie:
Czułam, że moje oczy są opuchnięte. Próbowałam sobie przypomnieć coś z wczoraj, ale bez skutku. Nawet nie wiem jak znalazłam się w swoim pokoju. Leniwie zsunęłam nogi z łóżka, stawiając bose stopy na podłodze. Udałam się do łazienki w celu poprawy wyglądu. 
Moja twarz była naprawdę w złym stanie. Cała blada i opuchnięta z zaschniętych łzach. Przemyłam ją dokładnie wodą. Ziąb przeszedł przez całe moje ciało. Wzdrygnęłam się. Szybko się ubrałam:

i wróciłam do pokoju. Usiadłam na łóżku i wzięłam do rąk laptopa. Chciałam zadzwonić do Damiana... 

Nie możesz tego zrobić- skarciłam się w myślach i odłożyłam przedmiot. Podeszłam do parapetu i na nim usiadłam gapiąc się w przestrzeń:

- Hej. Jak się czujesz?- usłyszałam nie pewny głos Charliego. 

- Chyba dobrze- wzruszyłam ramionami.

- Nie wyglądasz- podszedł do mnie i usiadł naprzeciwko. 

- No dzięki- odparłam.

- Nie o to mi chodziło.

- Tak, wiem- uśmiechnęłam się.

- Co z Damianem?

- Nie wiem. Nie odzywał się, a ja się boję.

- Nie zadręczaj się tym. Jakoś to poukładasz.

- Chciałabym się tym wszystkim nie przejmować, być szczęśliwa i cieszyć się z tego, że tu jestem, ale nie potrafię..

- Czemu?

- To trudny temat. Nie chcę o tym rozmawiać. Zwłaszcza teraz.

- Nie nalegam, ale chciałbym ci pomóc.

- Jak?

- Normalnie. Zabiorę cię gdzieś. Musisz chociaż przez chwilę zapomnieć o wszystkich problemach.

- Dobrze- zgodziłam się i razem ruszyliśmy do drzwi. Zahaczyliśmy o kuchnię informując dorosłych, że wychodzimy. 

Charlotte:

Weszłam do kuchni. Nikogo w niej nie było. Wyciągnęłam z lodówki sok i wlałam sobie go do szklanki. 

- Cześć księżniczko- usłyszałam za sobą głos Maxa.

- Hej- odpowiedziałam- Chcesz soku?

- Poproszę.

Nalałam drugą szklankę i podałam ją Maxowi. Usiedliśmy przy stole. Gdy skończyłam umyłam po sobie szklankę. 

- Ale tu cicho- zdziwiłam się.

- Bo nikogo oprócz nas nie ma.

- Jak to?

- Tak to. Sophie wyszła z Charlim, Leo z Łucją poszli do skateparku, a Victoria, Susan i Karen poszły na zakupy.

- Świetnie. I co ja w tym czasie mam robić? Siedzieć z tobą?

- Dokładnie- chłopak posłał mi uśmiech i poszedł do salonu. Ruszyłam za nim siadając na kanapie. Max włączył radio. Muzyka rozbrzmiewała w całym domu, a brat Łucji zaczął tańczyć:

 

 Na ten widok wybuchnęłam śmiechem. Chłopak podszedł do mnie wyciągając rękę.

- Chodź.

Ujęłam ja i zaczęliśmy tańczyć:

- Tańczysz lepiej niż ja- Max wydął usta.

- Bywa- wyszczerzyłam się.

Chłopak przewrócił oczami. 

Nagle okręcił mnie wokół własnej osi, a ja niezdarna potknęłam się opierając o jego klatkę piersiową:

Max patrzył w moje oczy i przysunął się do mnie...

- Max?

- Ciii- zbliżył się do mnie i.... pocałował:

Byłam w szoku i po chwili odepchnęłam go od siebie.

- Co to było?- zapytałam zszokowana.

- Ja... przepraszam- chłopak się zarumienił.

- Max dlaczego to zrobiłeś?

- Przepraszam Charlotte. Ja po prostu... Chyba się zakochałem.   

- Jesteśmy przyjaciółmi..

- Wiem. Przepraszam. Spieprzyłem!- chłopak przeczesał włosy i pobiegł na górę. Byłam w szoku. Nigdy nie myślałam o Maxie w ten sposób. Myślałam, że  jesteśmy przyjaciółmi. Czy ja naprawdę jestem aż tak ślepa? Z drugiej strony kiedy Max mnie pocałował coś poczułam. Coś dziwnego, ale miłego. Kompletnie nie wiedząc co robić pobiegłam do mojego pokoju.

Leondre:

Łucja naprawdę dobrze jeździ. Zaimponowała mi. Coraz bardziej lubię spędzać z nią czas. Mamy niezłe szczęście, że poznaliśmy te dziewczyny, ale nie podoba mi się zachowanie Charliego. Sophie ma chłopaka, a on mimo to próbuje się do niej zbliżyć. Mam nadzieję, że moje przeczucia się nie spełnią...

Charlie:

Postanowiłem, że zabiorę Sophie na kajaki. Zawsze lubiłem sobie popływać, więc mam nadzieję, że jej się to spodoba.

- Gdzie idziemy?- zapytała zaciekawiona.

- Na kajaki.

- Naprawdę? Nigdy nie pływałam na kajakach.

- Zawsze musi być ten pierwszy raz- posłałem jej uśmiech i pociągnąłem za rękę.   

Sophie:

Po chwili znaleźliśmy się przy wielkim jeziorze. Było piękne, a woda była taka przejrzysta..:

Charlie wskazał na wypożyczalnię i ruszyliśmy w tamtą stronę.
Charlie:
Kiedy byliśmy już na kajakach widziałem, że Sophie się denerwuje. 
- Boisz się?- zapytałem.
- Trochę- odparła.
- Nie masz o co się martwić. Pływałem już nie raz.
- I na pewno mnie nie utopisz?
- Nie- zaśmiałem się.
W miarę czasu Sophie szło coraz lepiej. Ciągle się uśmiechała co było dla mnie miłą odmianą.
Sophie:
- Przyjdziemy tu jeszcze kiedyś?- zapytałam kiedy wracaliśmy do domu.
- Jasne- Charlie się rozpromienił.
Nagle moja komórka dała o sobie znać. Spojrzałam na wyświetlacz i uśmiech sam wkradł mi się na usta.
Od: Damian.
Sophie przykro mi, że tak się zachowałem. Musimy porozmawiać. Kocham cię ♥.
- Co cię tak ucieszyło?- Charlie spojrzał przez moje ramie.
Charlie:
Naprawdę chce jej szczęścia, ale kiedy przeczytałem wiadomość zrobiło mi się smutno.
Sophie:
Postanowiłam odpisać.
Od: Sophie.
Za 15 minut na skype xx.
Od: Damian.
Oki.
- Chodź muszę zdążyć- pociągnęłam Charliego za rękę.
- Biegnij. Ja do ciebie dołączę- odpowiedział smutno.
- Na pewno?- zdziwiłam się.
- Tak. Leć- przytulił mnie.
Wzruszyłam ramionami i zaczęłam biec co sił....              

.................................................................................................................................

Hej miśki. Co wy na to, żeby rozdział był przedpremierowo?? Podoba wam się? Zaskoczeni? Chcecie więcej takich zwrotów??

.................................................................................................................................