16.

Charlotte:
Gdy wyszliśmy z kina postanowiliśmy iść do parku. O tej porze był on już opustoszały. Trzymając się za ręce spacerowaliśmy alejkami. 
- Charlotte?
- Tak?- zapytałam.
- Będę za tobą tęsknił.
- To tylko kilka dni- powiedziałam, chociaż czułam to samo.
- A co potem?
- Potem wrócę i spędzimy razem czas.
- Ale co będzie jak ja wyjadę?
- Dokąd?- zaczynałam się niepokoić.
- Do Polski. Zapomniałaś, że mam tam pracę?
- Ale...- głos mi się załamał- nie możesz!
- I nie chcę, ale muszę.
- Teraz wiem jak się czuję Sophie- powiedziałam.
- Będziemy się widywać. Obiecuję- Max mocno mnie przytulił.
- Okey- wtuliłam się w niego jeszcze bardziej.
- A tak w ogóle to chyba jesteś mi coś winna.
- Ach tak? A niby co?- uśmiechnęłam się tajemniczo.
- Buziaka.
- Hmm... W sumie da się zrobić- powiedziałam przysuwając się do niego. Pocałowałam na niego, gdy nagle spadł obfity deszcz. Już po chwili byliśmy przemoczeni, ale mimo to nie oderwaliśmy się od siebie:

- Chyba powinniśmy się schować- Max oparł swoją twarz o moją:

- Chyba tak- złapałam jego rękę i zaczęliśmy biec.

 Leondre:

Gdy spacerowałem chodnikiem wpadłem na grupę fanek. Nie byłem w nastroju na rozmowę z nikim, ale one są wyjątkowe i zasługują na uwagę. Rozdałem kilka autografów, pozowałem do zdjęć. Nagle jedna z nich zadała, niekoniecznie na miejscu, pytanie.

- Leo kto jest na tym zdjęciu z tobą?- podała mi telefon. Przyjrzałem się uważnie. Pamiętam to! Ja i Łucja; Charlotte i Max; Sophie i Charlie w salonie. Mimowolnie uśmiech wkradł mi się na usta.

- To Łucja- powiedziałem.

- Polka? Kim ona jest dla ciebie?- zapytała jedna z dziewczyn.

- Jest z polski. Wprowadziła się do nas wraz z dwoma przyjaciółkami i ich matką.

- Łączy cię z nią coś szczególnego?- kolejne pytania zrzucały mi się na głowę.

- Chciałbym- powiedziałem. Dopiero po chwili do mnie dotarło co zrobiłem- Nic nas nie łączy- dodałem choć wiedziałem, że fanki wiedzą już swoje.

- Tutaj wygląda to inaczej- blondynka znów wskazała na zdjęcie.

- Tylko się wygłupialiśmy- próbowałem się tłumaczyć.

- Ładnie razem wyglądacie- dodała jakaś brunetka- Na pewno niedługo będziecie razem. 

Wszystkie równocześnie zaczęły się tajemniczo śmiać.

- Przepraszam was dziewczyny, ale muszę już iść- powiedziałem.

Dziewczyny niechętnie się zgodziły. Przytuliłem jeszcze każdą na pożegnanie i zwróciłem się w stronę domu.

Max:

Do domu dotarliśmy kompletnie przemoczeni. Mieliśmy jedynie nadzieję, że mamy Charlotte nie ma w środku. Po cichu weszliśmy do domu. Nikogo nie zauważyliśmy, więc ściągnęliśmy buty i kurtki, po czym ruszyliśmy na górę. Widziałem, że Charlotte się trzęsie, więc ją przytuliłem. Gdy byliśmy na schodach usłyszeliśmy za plecami głośnie chrząknięcie. Wpadliśmy. Puściłem Charlotte i niepewnie odwróciliśmy się. W salonie stała Susan z założonymi rękoma na piersi.

- Mama?- Charlotte głośno przełknęła ślinę.

- Jak się biegało skarbie?- kobieta z chytrym uśmiechem spoglądała raz na córkę, raz na mnie.

- Eeeee...- dziewczyna nie wiedziała co powiedzieć.

- Bo my..- chciałem coś dodać.

- Widzę- przerwała mi kobieta- idźcie się wysuszyć i ogrzać. A i jeszcze jedno- dodała kiedy chcieliśmy już iść- Rozmowa was nie ominie- zawróciła w stronę kuchni.

- Jak bardzo wpadliśmy?- zapytałem.

- Po uszy- powiedziała.

Weszliśmy do mojego pokoju. Przytuliłem Charlotte.

- Możesz skorzystać z mojej łazienki. Ja zaczekam- powiedziałem.

- Nie mam przy sobie żadnych ubrań- zarumieniła się- Pójdę do siebie. Widzimy się później- pożegnała się ze mną i wyszła.

Zabrałem suche ubrania i udałem się do łazienki. Po chwili byłem gotowy: 

Charlotte:

Czułam się koszmarnie. Wiedziałam, że ten wypad skończy się leżeniem w łóżku. Gdy weszłam do swojego pokoju od razu zabrałam suche ubrania i weszłam do łazienki. Zdjęłam klejące się ubrania i weszłam pod prysznic. Po chwili byłam gotowa:

 

Wiedziałam, że czeka mnie jeszcze rozmowa z mamą. To nie będzie łatwe...

- Charlotte! Max! Możecie zejść na dół?- usłyszałam głos rodzicielki. 

O nie! Serce podskoczyło mi do gardła. Wyszłam z pokoju jak na skazanie. Na schodach spotkałam Maxa. Był zestresowany. Przytulił mnie.

- Wszystko będzie dobrze-  uśmiechnął się.

Zeszliśmy na dół i weszliśmy do kuchni. Mama siedziała przy stole.

- Usiądźcie- powiedziała całkiem spokojnie.

Przez chwilę panowała cisza, aż po chwili Max zabrał głos.

- Chciała nam pani coś powiedzieć.

- Tak. To prawda. Dlaczego mi nie powiedzieliście o was?

- Mamo..- próbowałam, ale kobieta mi przerwała.

- Wiem, że myślisz, że ci zakaże się spotykać z Maxem, ale wcale tak nie jest. To porządny chłopak i podejrzewałam, że to się tak skończy, ale nie mogę znieść tego, że mi nie ufasz. Nie powiedziałaś mi o tym..

- Ufam ci- powiedziałam.

- To czego się boisz?- mama była smutna.

Czułam się strasznie. Bałam się, że tego nie zaakceptuje, ale to nie oznacza, że jej nie ufam.

- Bałam się, że tego nie zaakceptujesz. Nie wiedziałam, że ci to nie przeszkadza.

- Następnym razem zapytaj- mama wstała i chciała odejść, ale zagrodziłam jej drogę i ją przytuliłam. 

- Mamuś przepraszam. Od dzisiaj będę ci mówiła o wszystkich takich rzeczach. Obiecuję. Kocham cię.

- Dobrze- mama złagodniała-  Wierzę ci. Też cię kocham, córeczko.

Puściłam kobietę. Max wstał i stanął za mną. Mama się roześmiała. 

- Pięknie razem wyglądacie. Gratuluję- powiedziała po chwili.

- Dziękujemy- odpowiedzieliśmy równocześnie.

- Ale uważajcie! Nie chcę jeszcze zostać babcią.

- Mamo!- zarumieniłam się.

- No dobrze. Możecie iść.

Złapałam Maxa za rękę i udaliśmy się do pokoju. Po drodze zatrzymała nas Łucja. 

- Cześć gołąbeczki.

- Hej- przytuliłam przyjaciółkę.

- Musimy pogadać- dziewczyna pociągnęła nas za ręce, prowadząc do pokoju Leo. Na łóżku leżał Leondre obok niego Charlie, a na krzesełku siedziała Sophie. 

- O co chodzi?

- Macie jakieś palny na jutro?- zapytała Sophie.

- W sumie to- Max zaczął się uśmiechać. Dźgnęła go łokciem w brzuch. 

- Nie- odpowiedziałam.

- To dobrze, bo idziemy na basen wszyscy razem.

- Świetny pomysł- Max uśmiechnął się tajemniczo. 

- Max- uderzyłam go w bok.

- No co?

- Jajco! - założyłam ręce na piersi.

- Oj nie obrażaj się- chłopak oparł brodę o moje ramię.

- O której wychodzimy?- zignorowałam go.

- O jedenastej.

- Oki.

.................................................................................................................................

Cześć misie pysie <3. Przepraszam za porę, ale czasu nie było jak zwykle. Oczywiście życzę powodzenia wszystkim szóstakom na jutrzejszym egzaminie. A rozdział dedykuję Kasi <3 <3 Bo to między innymi ona tak mocno mnie motywuję <3 <3 No i tez jutro pisze test :D

.................................................................................................................................